Industrial Hawking

15-12-2010

Uit bos en duin zijn ze praktisch verdwenen dankzij konijnenziektes VHS en Myxomatose. Maar langs de stadsranden en op industrieterreinen wemelt het van de konijnen.

Zo komen in het kielzog van de konijnen ook vele roofdieren naar dit land van staal en beton. Vos, havik, buizerd, hermelijn en bunzing. Ook de menselijke predator, en zijn dierlijke partners, de hond, fret en havik komen op bezoek.

Zelfs in teamverband kunnen mens en dier niet opboksen tegen het legendarische fokvermogen van het konijn.

Het konijnenleven is op predatie ingesteld. Kom s avonds op het industrieterrein en je ziet de oogjes oplichten. De malse konijnenboutjes rennen weg alsof ze zich in een paar uur hebben vermeerderd. En de grond onder spoordijken, taluds en wegen blijft vervallen tot gatenkaas door zijn gegraaf. Gelukkig maar, want een jager op zijn beurt wil blijven jagen. Hij gehoorzaamt zijn natuur, om geen karikatuur te worden.

 

















Industriegebieden zijn ook vluchtplaatsen voor moderne jagers. Menselijke predatoren worden namelijk verdreven uit officiele natuurgebieden door de eerste hoofdwet van urbanisatie: naarmate een land meer verstedelijkt, groeit de vleesconsumptie n de macht van lobby tegen menselijke predatie. Twee kanten van n medaille.

In officile natuurgebieden zijn menselijke jager-verzamelaars alleen nog welkom met Mountain Bike, Nordic Walkingstokken, Golden Retriever of in Fitnessverband. Anders verstoren ze de natuur.

De slimme jager-verzamelaar past zich aan bij zijn nieuwe milieu. Urban Hunting is alvast n, ook bij kunstenaars. In Het Parool schreef ik al over onze tussen beton en asfalt bij elkaar bejaagde en verzamelde maaltijd. Want waar moet je dierengerechten vandaan halen als de buurtsuper haar deuren sluit?